Waarom ik voor de Three Passes Trek koos in plaats van het Everest-basiskamp

Toen ik voor het eerst overwoog om te gaan wandelen in Nepal, hoorde ik veel over de Everest Base Camp-trektocht. Veel mensen zeiden dat het geweldig was en vol prachtige uitzichten. Maar na wat meer te hebben gelezen, stuitte ik op de Three Passes Trek. Ik wist er aanvankelijk niet veel van, maar hoe meer ik erover leerde, hoe meer ik die trektocht wilde doen.

De Three Passes Trek is zwaarder dan de reguliere Everest Base Camp-trektochtMaar het voelt ook meer als een echt avontuur. Je passeert drie grote bergpassen: Kongma La, Cho La en Renjo La. Dit zijn zeer hoge plekken in de bergen waar je steile paden moet beklimmen en soms over sneeuw of rotsen moet lopen. Het klonk uitdagend, maar dat vond ik juist leuk. Ik wilde niet zomaar de gebaande paden volgen. Ik wilde mezelf uitdagen en delen van de bergen zien die de meeste mensen overslaan.

Nog een reden waarom ik voor de Driepassentocht Het uitzicht was het mooiste. Ik zag foto's van mensen die bovenop de passen stonden met grote, besneeuwde bergen om zich heen. De lucht was zo blauw en alles zag er vredig uit. Je kunt tijdens deze trektocht nog steeds naar het Everest Base Camp, maar je ziet ook meer valleien, meren en rustige paden. Ik wilde in de natuur zijn, weg van drukke paden en overvolle lodges.

Ik vond het idee van een rondwandeling ook erg leuk. De reguliere Everest Base Camp-trektocht is als het ware dezelfde route heen en terug. Maar de Three Passes Trek is als een lus. Je begint in het ene dorp en eindigt in een ander. Daardoor voelde elke wandeling fris aan, omdat ik steeds iets nieuws zag.

Een van de dingen waar ik aan dacht, waren de mensen die ik zou ontmoeten. Ik had gehoord dat niet veel mensen de Three Passes Trek doen, waardoor de paden rustiger zijn. Het idee om in stilte te wandelen, de wind te horen, mijn voetstappen en misschien een jakbel. Ik ontmoette inderdaad andere wandelaars en we deelden verhalen in de theehuizen 's avonds. Maar overdag voelde het persoonlijker en specialer aan.

De keuze voor de Three Passes Trek was de beste beslissing die ik had kunnen nemen. Het was niet makkelijk en er waren dagen dat ik erg moe was. Maar elke keer dat ik boven op een pas stond en om me heen keek, voelde ik me trots. Ik voelde me sterk. En ik voelde me bevoorrecht om de Himalaya op zo'n prachtige manier te mogen zien.

Als mensen me nu vragen waarom ik niet gewoon naar het basiskamp van de Everest ben gegaan, vertel ik ze dit verhaal. Ik vertel ze dat de Three Passes Trek me meer heeft gebracht dan alleen een wandeling naar één plek. Het was een echte reis door de bergen, door stille momenten en door mezelf.

Trektocht over Kongma La, Cho La en Renjo La: de ultieme uitdaging

De Drie Passen Trek is niet zomaar een wandeling in de bergen. Het is een zware tocht waarbij je drie zeer hoge passen oversteekt: Kongma La, Cho La en Renjo La. Elke pas was op zijn eigen manier zwaar, maar elke pas gaf me ook iets bijzonders. Dit deel van de trektocht stelde me echt op de proef, zowel fysiek als mentaal.

De eerste pas die ik overstak was Kongma La. Het was de hoogste van de drie en ook de langste. Ik weet nog dat ik vroeg wakker werd, voordat de zon opkwam. Het was koud en donker, en mijn rugzak voelde zwaar aan. De klim was steil en rotsachtig. Ik moest vaak stoppen om op adem te komen. Op die hoogte voelde de lucht ijler aan. Mijn benen waren moe en ik had een beetje hoofdpijn. Maar toen ik eindelijk de top bereikte, keek ik om me heen en zag ik grote, met sneeuw bedekte bergtoppen. Ik was moe, maar ik voelde me ook trots. Dat moment maakte alle zware stappen de moeite waard.

Daarna kwam Cho La, de tweede pas. Het was lastig vanwege het ijs en de sneeuw. Ik moest heel voorzichtig zijn waar ik mijn voeten zette. Bovenaan lag een gletsjer en het pad was glad. Ik gebruikte wandelstokken om mijn evenwicht te bewaren. Ik droeg ook warme kleding omdat het hard waaide. Cho La was niet zo hoog als Kongma La, maar het voelde kouder en gevaarlijker aan. Toch was het een van de mooiste delen van de Drie Passen Trek. Ik zag glinsterend ijs, een blauwe hemel en weidse uitzichten op de bergen.

De laatste pas was Renjo La. Tegen de tijd dat ik deze bereikte, was mijn lichaam meer gewend aan het lopen, maar ik was nog steeds moe. De klim voelde lang aan, met veel stenen trappen die steeds hoger omhoog gingen. Maar iets aan Renjo La gaf me een gevoel van rust. Toen ik de top bereikte, had ik een perfect uitzicht op de Everest en andere toppen. Beneden lag een meer met helderblauw water. Het voelde vredig. Renjo La was mijn favoriete pas, omdat ik me daar sterk en gelukkig voelde.

Elk van deze passen leerde me iets anders. Kongma La leerde me geduld te hebben. Cho La leerde me voorzichtig te zijn. Renjo La gaf me rust. Ze waren allemaal op hun eigen manier zwaar, maar ik ben blij dat ik ze heb gedaan. De Drie Passen Trek was niet makkelijk, maar het gaf me een enorm gevoel van voldoening.

Terugkijkend was de oversteek van Kongma La, Cho La en Renjo La het hoogtepunt van de Drie Passen Trek. Het daagde me uit, leerde me veel en liet me zien hoe sterk ik kon zijn. Ik weet nu dat de moeilijkste paden soms de mooiste beloningen opleveren.

Theehuizen, wandelpaden en ijle lucht: het leven op de route

De Three Passes Trek lopen draait niet alleen om het beklimmen van hoge passen. Het gaat ook om de kleine dingen die elke dag gebeuren: waar je eet, waar je slaapt en wie je ontmoet. Het leven op het pad is eenvoudig, maar ook vol kleine momenten die je voor altijd bijblijven.

De meeste ochtenden beginnen vroeg. Ik werd wakker in een kleine, houten kamer in een theehuis, meestal met twee bedden en een warme deken. Het was koud buiten, en soms zelfs binnen, dus trok ik meteen mijn jas aan. Theehuizen zijn knusse slaapplekken langs de Three Passes Trek. Sommige hebben dikke dekens, terwijl je bij andere je eigen slaapzak moet meenemen. Er is meestal geen verwarming in de kamer, alleen warme thee en een grote glimlach van de eigenaar.

Het ontbijt was vaak hetzelfde: pap, eieren of pannenkoeken met honing of jam. Ik dronk graag warme thee, want de ochtenden waren fris. Na het ontbijt pakte ik mijn rugzak in en ging ik op pad. Het pad was elke dag anders. Soms liep ik over rotsachtige paden. Andere keren kwam ik door kleine dorpjes met jaks en gebedsvlaggen. Er waren dagen dat ik langs rivieren liep, en andere dagen dat ik steile hellingen beklom in de sneeuw.

Het lopen was soms zwaar, vooral omdat de lucht ijler wordt naarmate je hoger komt. Tijdens de Three Passes Trek bevat de lucht minder zuurstof. Dat betekent dat je sneller ademt en sneller moe wordt. Ik liep langzaam, haalde diep adem en dronk veel water. Ik leerde ook naar mijn lichaam te luisteren. Als ik hoofdpijn had of me duizelig voelde, rustte ik uit. De gidsen en andere trekkers waren altijd vriendelijk en stonden klaar om te helpen.

De lunch nuttigde ik meestal in een ander theehuus langs de route. Ik at vaak dal bhat, een maaltijd met rijst, linzensoep en groenten. Het gaf me energie om door te gaan. Na de lunch liep ik verder tot ik de plek bereikte waar ik zou slapen. Sommige dagen waren kort en gemakkelijk. Andere dagen waren lang en zwaar. Maar ik keek er altijd naar uit om 's avonds uit te rusten.

's Avonds zaten de theehuizen vol mensen. Trekkers van over de hele wereld zaten rond een klein kacheltje, verhalen te delen en te lachen. Sommigen lazen boeken of schreven in hun dagboek. Anderen speelden kaart of keken gewoon naar de sterren. De eigenaren van de theehuizen kookten warme maaltijden en boden warme dranken aan. Het voelde als thuis, zelfs midden in de bergen.

Het leven tijdens de Three Passes Trek is niet luxe. Er is op veel plekken geen wifi en meestal geen warme douches. Maar het is authentiek. Het is vredig. Het brengt mensen samen. En elke dag, ook al was ik moe, voelde ik me gelukkig dat ik daar was.

De Three Passes Trek liet me zien hoe eenvoudig het leven kan zijn als je wandelt, eet, rust en deelt met anderen.

De hoogte- en dieptepunten: moeilijke momenten en onvergetelijke uitzichten

De Three Passes Trek was een van de zwaarste dingen die ik ooit heb gedaan. Maar het was ook een van de mooiste. Sommige dagen waren echt zwaar en ik had het gevoel dat ik wilde opgeven. Maar dan keek ik omhoog en zag ik besneeuwde bergen of een helderblauwe lucht, en dan ging ik weer verder.

Een van de moeilijkste dingen was de hoogte. Hoe hoger ik klom, hoe ijler de lucht werd. Dat betekende dat er minder zuurstof was om in te ademen. Ik had hoofdpijn en voelde me soms duizelig. Ik liep langzaam, haalde diep adem en dronk veel water. Zelfs daarmee waren sommige dagen nog steeds zwaar. Mijn benen waren moe en ik miste warme douches en zachte bedden. Ik miste ook mijn familie en vrienden. Het kan eenzaam voelen in de bergen als je ver van huis bent.

Maar de moeilijke momenten duurden niet eeuwig. Er waren veel dingen die me deden glimlachen en me op de been hielden. Ik herinner me een dag waarop ik de top bereikte van... Cho La-pasHet was koud en mijn handen waren ijskoud. Maar toen keek ik om me heen en zag ik overal gigantische bergen. Ze leken wel witte kastelen van ijs. De lucht was zo helder en de wind gaf alles een frisse uitstraling. Ik vergat mijn vermoeide benen en bleef gewoon staan ​​kijken.

De Three Passes Trek zit vol met zulke uitzichten. Meren die glinsteren als glas. Stille valleien waar yaks langzaam voorbijlopen. Lange paden met gebedsvlaggen die in de wind wapperen. Elke dag was er wel iets moois te zien. Sommige dagen stopte ik met lopen om de wolken over de bergtoppen te zien trekken.

Het ontmoeten van mensen hielp me ook door de moeilijke momenten heen. Ik liep met andere trekkers uit verschillende landen. We deelden snacks, praatten over onze thuislanden en hielpen elkaar als het pad zwaar werd. 's Avonds zaten we in de theehuizen rond het vuur en vertelden we verhalen. Ik ontmoette ook vriendelijke Nepalese gidsen en dragers die altijd een glimlach en een helpende hand hadden.

Op een gegeven moment, vlakbij de Renjo La-pas, wilde ik bijna terugkeren. Ik had het koud en de klim leek te steil. Maar toen zag ik een groep trekkers voor me uit zwaaien. Ze wachtten en juichten toen ik hen bereikte. Dat kleine moment gaf me kracht. Het herinnerde me eraan dat ik niet alleen was.

Hoewel de Three Passes Trek zwaar was, zou ik hem zo weer doen. De adembenemende uitzichten op de bergen, de rustige paden en de vriendelijke mensen maakten elke stap de moeite waard. Soms, als iets te zwaar lijkt, moet je gewoon nog een stap zetten. En dan nog een. En voor je het weet sta je oog in oog met het meest fantastische uitzicht dat je ooit hebt gezien.

De Three Passes Trek heeft me laten zien dat moeilijke dingen ook prachtig kunnen zijn. Het was een uitdaging, maar het heeft me ook iets gegeven dat ik nooit zal vergeten.

Tips die ik graag had geweten voordat ik aan de Three Passes Trek begon

Voordat ik aan de Three Passes Trek begon, dacht ik dat ik er klaar voor was. Ik had al eerder wandeltochten gemaakt en warme kleding en snacks ingepakt. Maar toen ik eenmaal begon te lopen, realiseerde ik me dat er veel kleine dingen waren die ik niet wist en die me hadden kunnen helpen. Nu ik de trektocht heb voltooid, wil ik graag een paar simpele tips delen die ik graag van tevoren had geweten.

Allereerst is het belangrijk om fit te zijn. De Drie Passen Trek is lang en zwaar. Het is geen kort wandelingetje. Sommige dagen wandel je wel 6 tot 8 uur. Er zijn flinke hellingen en rotsachtige paden. Om je voor te bereiden, is het handig om een ​​paar weken voor vertrek elke dag te wandelen of trappen te lopen. Ik wou dat ik meer had getraind. Mijn benen deden in het begin pijn, maar ze werden na verloop van tijd sterker.

Dan de uitrusting. Je hebt niet de meest luxe spullen nodig, maar wel de juiste. Een goed paar wandelschoenen is erg belangrijk. Ze moeten comfortabel zitten en geen blaren veroorzaken. Ik ben ook erg blij geworden met mijn wandelstokken. Ze ontlastten mijn knieën tijdens de afdaling. Neem ook warme kleding mee, want het kan erg koud worden op de hoge passen. Laagjes werken het beste: een T-shirt, een warme jas en daaroverheen een waterdichte jas. Vergeet ook je handschoenen, muts en slaapzak niet voor koude nachten.

Een ander belangrijk aspect is acclimatisatie. Dat betekent dat je je lichaam de tijd moet geven om te wennen aan de grote hoogte. Tijdens de Three Passes Trek ga je erg hoog en wordt de lucht ijler. Als je te snel loopt of te hoog klimt op één dag, kun je ziek worden. Ik heb rustdagen ingelast op plekken zoals Namche Bazaar en Dingboche. Op die dagen liep ik nog wel een beetje, maar niet te veel. Het hielp me echt om me beter te voelen tijdens het wandelen.

Voeding en water zijn ook belangrijk. Eet goed, zelfs als je moe bent. Dal bhat (rijst en linzen) gaf me veel energie. Drink altijd schoon water. Ik gebruikte een waterfilter en waterzuiveringstabletten om te voorkomen dat ik ziek zou worden. Snacks zoals noten, chocolade en energierepen hielpen ook tijdens lange wandelingen.

Planning is het allerbelangrijkste. Haast je niet tijdens de trektocht. Ik heb mensen ontmoet die de tocht snel wilden afmaken, en die zagen er erg moe uit en genoten er niet echt van. Ik heb mezelf voldoende dagen gegeven, en dat maakte alles een stuk makkelijker. Het hielp ook om met mensen te praten die de tocht al eerder hadden gedaan of om met een gids te gaan. Zij kenden de route goed en gaven waardevolle tips.

De Three Passes Trek is een van de meest fantastische dingen die ik ooit heb gedaan. Maar het is nóg beter als je er goed op voorbereid bent. Nu ik weet wat werkt, hoop ik dat deze tips iemand anders helpen om een ​​veiligere en leukere reis te maken.

Als je van plan bent de Three Passes Trek te maken, doe het dan rustig aan, zorg dat je warm blijft en geniet van elke stap.

Conclusie

Terugkijkend was de Three Passes Trek meer dan zomaar een lange wandeling. Het was een reis die mijn lichaam, geest en hart op de proef stelde. Ik wandelde door stille valleien, stak besneeuwde passen over en stond voor bergen die me op een positieve manier klein deden voelen. Er waren zware dagen met koude wind en vermoeide benen, maar ook vredige ochtenden, vriendelijke mensen en uitzichten die alles de moeite waard maakten.

Ik heb zoveel geleerd – niet alleen over het wandelen zelf, maar ook over vertragen, naar mijn lichaam luisteren en het pad vertrouwen. De theehuizen, de paden en zelfs de ijle lucht maakten allemaal deel uit van het verhaal. Elke stap, bergop of bergaf, leerde me iets nieuws.

Als je overweegt de Three Passes Trek te doen, zeg ik: ga ervoor, maar neem de tijd. Bereid je goed voor, loop rustig en houd je ogen open. Het is niet altijd makkelijk, maar het is een ervaring die je nog lang bijblijft.

De Three Passes Trek heeft me meer gebracht dan alleen herinneringen. Het heeft me zelfvertrouwen, rust en een diepe liefde voor de bergen gegeven. En daar ben ik oprecht dankbaar voor.